Dużo się uszyło, a więc do dzieła a raczej do opisu.
Spodnia spódnica do tiurniury:
- widok z lewej strony, biały szew to z koronki, brzeg nie obszywany,
bo to firmowy brzeg materiału oraz falbanka chroniąca brzeg przed
wystrzępieniem
- widok falbanki chroniącej brzeg przed wystrzępieniem
Wierzchnia do tiurniury :
- przód
- szczegół
-tył ,
od spodu aby lepiej się układało boczne fałdy są złapane tasiemką
- bok
- wykończenie dołu
Dla przypomnienia- suknia :
Spontanicznie powstała druga spódnica wierzchnia do tiurniury - wersja balowa :
- widok z boku
- szczegół, zbliżenie ozdoby, w oryginale powinny być to żywe kwiaty, żeby było ładnie trzeba by je na wystawie potem co chwilę wymieniać, więc ta ozdoba to taki mały kompromis. Tylko górny i drugi od dołu kwiatek są przyszyte do plecionej tasiemki, a ta do sukni. Pozostałe kwiatki dyndają sobie na sznurku.
- widok z tyłu, i tu następuje mała załamka bowiem NIE MAM NAJMNIEJSZEGO POJĘCIA CO MNIE POKUSIŁO, NAMÓWIŁO I POGIĘŁO Z TYM KLINEM I JAK NA TO PATRZĘ TO MAM OCHOTĘ SIĘ ZASTRZELIĆ... :-(
- ozdoby z koralików na trenie, ale kusi mnie jeszcze coś tam dołożyć
- strona lewa, wykończenie dołu. Treny jak i spódnice były na podszewkach, po pierwsze żeby lepiej się układały, po drugie aby nie niszczały jeżdżąc po podłodze. Ja na razie nie dałam aczkolwiek w przyszłości jest to niewykluczone. Niemniej materiał z jakiego jest suknia jest dwustronny- z jednej strony są czarne paski na szarym tle z drugiej szare na czarnym. Moim zdaniem całkiem ładnie to wygląda, gdy tren się odchyli i widać tę drugą wersję kolorystyczną. Poszewki miały też za zadanie ukryć w takiej sytuacji brzydszą, lewą stronę tkaniny, a w tym wypadku jest to niepotrzebne. Możliwe jednak, że brak podszewki jest absolutnie niehistoryczny i niezgodny z ówczesnymi zasadami krawieckimi.
Inspiracją do balowego trenu był ten obrazek z Bazaru z 1886 roku :
Tkaniny z jakich powstały suknie to: mieszanka jedwabiu z wełną i aksamit bawełniany. Paciorki przy ozdobach szklane i plastikowe (niestety), sznurek sutasz, koronki bawełniane. Suknie nie mają jeszcze wykończonych pasków. Dopiero jak powstaną gorsety, wtedy będziemy paski ostatecznie dopasowywać w talii.
Z okazji nadchodzącej zimy, powstało również okrycie wierzchnie:
Inspiracja - jak zwykle Der Bazar 1886 :
Ta pani w środku, pokazana od pasa w górę - ja nie uszyłam kapturka.
Tkanina aksamit i zielona wełna- tak, dobrze widzicie- stół bilardowy, ewentualnie egzamin maturalny :-) Futerko kiedyś nosił lis :-( dostałam je dawno temu od teściowej. Zapięcie - jedna duża haftka u samej góry.
Do kompletu mamy mufkę :
Dwie warstwy tkaniny, wypchane w środku resztkami innych tkanin, przy "wylocie" zmarszczone trochę, aby zmniejszyć otwór i obszyte futrem.
A na koniec jeszcze i to :
Na woalce naszyte są kremowe, szklane koraliki.
- tył
- bok, haft na woalce- mulina DMC, kolor biały
- zbliżenie ozdoby
Inspiracją dla kapelutka było :
Der Bazar 1886 oczywiście.
A reszta to już moja wyobraźnia. Forma zrobiona jest z kapelusza ze sklepu "wszystko po 2,99 " , przeciętego na pół a potem jeszcze dodatkowo dociętego do kształtu głowy i z obciętym rondem.
To co zostało obszyłam zieloną wełną i ozdobiłam bordowym aksamitem, ptaszek i motylki wzięte z wielkanocnego stroika :-)
No to by było tyle na dziś, starczy nie ?
Pohaftowałam tiul do mankietów i kołnierzyka do sukni princesse z takim skutkiem:
Pierwszy raz haftowałam na tiulu, ale chyba wyszło całkiem nieźle. Oczywiście początkowo porwałam się na zupełnie inny, bardziej skomplikowany wzór, ale po kilku próbach dałam sobie spokój. Potem robótka leżała w pudle i czekała na mój lepszy humor lub ewentualnie nagły przypływ talentu hafciarskiego. W końcu zdecydowałam się prostszy wzorek z Mód Paryzkich z 1879 roku.
Ostatecznie wzór na tiulu jest wariacją na temat wzoru z gazety. W tym gazetowym nie umiałam ładnie zakończyć tych kółeczek i ciągle mi wyłaził węzeł, co widać na poniższym zdjęciu, więc w końcu kółeczka sprułam i wyprodukowałam zygzaczki.
Haft na tiulu ma to do siebie, że nie ma lewej i prawej strony i trzeba się starać po obu stronach, bo wszystko widać.
Haftowałam dwiema nitkami -nitka DMC.
Na fotografii powyżej widać też, że czasami wzorek nie do końca wychodził jak trzeba-mój mąż stwierdził , że wyhaftowałam mały, startujący samolocik.
Dzisiaj w trakcie oprowadzania wycieczki po zamku przeprowadzony także został eksperyment na krynolinie. Dowiedziono, że zmieści się pod nią ośmioro dzieci.
A dla wszystkich miłośniczek koronek przeuroczy fragment pewnego filmu cranford :-)
Książeczkę pod tym samym tytułem również polecam.
Jestem i nadal tworzę :-) Jeszcze kilka poprawek i wstawię zdjęcia ze szczegółowym opisem. Na razie mała zachęta...
Dzień falbanki dzisiaj miałam, bo cały dzień zszedł mi na dzierganiu falbanek, falbanuś i falban.
A było to tak...
Żeby koleżance od princessy nie było żal, że my mamy krynolinę/tiurniurę pod spódnicą a ona tylko halkę uszyłam jej malutką falbaniastą podusię na d...się ;-) według tego wzoru z Metropolitan Museum w Nowym Jorku
A wyszło tak:
Tkanina to len, falbanki są wycięte z brzegu tkaniny, więc obyło się bez obrębiania. Spodnia część -ta do której przyszyte są falbanki, jest podwójna a pomiędzy są wsadzone resztki materiałów a wszystko potem zostało przepikowane-krzywo jak widać . Wypchanie i pikowanie miało za zadanie jeszcze bardziej unieść falbanki.
Na drugi ogień poszła spodnia spódnica do princessy
To jest falbanka do wierzchniej falbanki
Tkanina bawełna. Falbanka ta znajdzie się potem pod falbanką, jaka będzie widoczna spod sukni princesse.
Ta część z ciemniejszej tkaniny będzie właśnie tą falbanka widoczną spod princessy, spod której będzie wystawać ta falbanka jasnoniebieska.
Nie zafalbankowałam jeszcze za bardzo? To teraz powiem Wam jeszcze po co te wszystkie falbanki.
Wydawać by się mogło, że przede wszystkim do ozdoby- i owszem, przynajmniej ta górna-ciemnoniebieska w tym wypadku. Ale ta jasnoniebieska jest przy spódnicy przedewszystkim ze względów praktycznych, po to, by będąc najbliżej ziemi drzeć się, ścierać i niszczyć bez uszczerbku dla właściwej spódnicy. Taką zniszczoną falbankę wymieniało się co jakiś czas i tak małym kosztem można było się na nowo cieszyć niezniszczoną, prawie nową spódnicą. Falbanki takie często wykonywano z innej, tańszej tkaniny, sute marszczenie "na zakładkę", dodatkowo ją wzmacniało i opóźniało zużywanie.
Tutaj taka praktyczna falbanka na fotografii z ok. 1865 r.
Na fotografiach powyżej kilka przykładów dawnych pończoch z haftami-wszystkie obrazki z MET w Nowym Jorku. Wśród nich zaplątał się jeden obcy :-) z dzianiny kremowej z haftem z nici bawełnianej, u góry wzmocniony czerwoną tasiemką, żeby się nie rozciagnął za bardzo. "Obcy" jest do princessy.
PS. Widziałyście to źródło dobra wszelakiego?
cudmiódmalina :-)
Skończyłam pierwszą rzecz, którą będzie widać. Kilka poprawek jeszcze będzie pewnie trzeba zrobić, ale ogólnie spódnica jest gotowa. Trzeba było też wypróbować jak się w tym chodzi i powiem Wam, że i fajnie i nie. Po pierwsze to jest ciężkie. W XIX wieku bardzo możliwe, że spódnice były nieco lżejsze, bo były z jedwabiu, a moja jest bawełniana, ale z drugiej strony fiszbiny miały stalowe. Ciężko też tym"sterować". Na wysokości dłoni zazwyczaj jest w halce fiszbin, za który sie łapie by manewrować suknią, co nie zmienia faktu, że jest to nieco trudne. Może przez brak wprawy- dziewczyny wtedy jednak dłużej się tego uczyły. Trzeba w takiej krynolinie też bardzo ostrożnie i wolno chodzić, bo gwałtowniejszy obrót zarzuca na boki. No i trzeba się skupić właśnie na bokach spódnicy, by czegoś nie potrącić i nie zrzucić. Jak patrzę na tę scenę Atlanta bazar , to czy to Clark Vivien czy też Rhett Scarlett musiał bardzo mocno trzymać, żeby te spódnice ich oboje nie wywróciły przy obrocie. Siada się łatwo i wtedy spódnica ładnie się układa, ale nie dziwię się, że pufy do siadania były wynalazkiem tamtych czasów i mody. Poręcze krzesła nieco jednak przeszkadzały.
No ale za to jak się wygląda :-)
Pierwsze fotki to kilka szczegółów - przyszywanie koronki, tiulowej falbanki i sutaszowego sznurka dla ozdoby, a potem studium poruszania się :-)
Spódnica jest bawełniana, pasek aksamitny, falbanka z tiulu, koronka z bawełny, od spodu, ok. 20 cm od dołu jest przyszyta jeszcze mocno marszczona falbana, aby lepiej się to układało. Zapięcie paska na haftki, z przodu, z małym rozcięciem wzdłuż jednego ze szwów.
Główne szwy wykonane na maszynie. Koronka, falbanki, falbanka pod spodem, aksamitny pasek, kwiatek do jego ozdoby to szycie ręczne.
Oto moja wersja rózi i nózi ;-) Pończocha z dzianiny bawełnianej, cięta ze skosu, długość nieco powyżej kolana, górna część pończochy obszyta tasiemką bawełnianą, aby się nie rozciagnęła za bardzo i nie spadła w najmniej odpowiednim momencie, bo to niezły skandal by był :-) Cięcie ze skosu powoduje, że pończocha jest nieco rozciagliwa i dzięki temu lepiej się układa, najważniejsze zaś w tym jest aby dobrze leżała wokół kostki.
Podwiązka z haftem, haft supełkowy i margarytkowy - wełną, dodatkowo ozdobiony koralikami i wstążeczką, na kanwie bawełnianej. Część podwiązki jest z gumy. Guma z kauczuku naturalnego (teraz jest też syntetyczny) znana była już w XVIII wieku, początkowo sprowadzano ją głównie z Brazylii, a od II połowy XIX wieku drzewka kauczukowe zaczęto hodować także w Europie. Moja podwiązka jest z gumy z pasmanterii :-), ale jak ktoś poszuka to znajdzie i gumę z kauczuku. Jedyny problem jest taki, że sprzedaje się ją na kartony po parenaście kilo. Takie kauczukowe podwiązki można było zrobić tak jak ja czyli część haftowana -nierozciągliwa i bez gumy oraz doszyta część z gumy obszyta jakimś materiałem. Często jednak z płaskiego kawałka kauczuku wycinano kółko i zakładano je po prostu na nogę.
Przy okazji widać jak flesz uwydatnił jakieś jasne farfocle na dywanie - przyrzekam, że dywan jest odkurzony i farfocli na nim nie widać.