środa, 18 września 2013

Tadaam !!


Pierwszy gorset zrobiony :-) Pierwszy, krzywy, mój, najpiękniejszy :-)
Cieszę się, że nareszcie się udało, bo przyznam się, że łaziłam wokół niego i łaziłam i zabrać się nie umiałam. Ale w końcu "twardym trza być, nie miętkim ", więc  wreszcie wzięłam się na odwagę i oto jest.
Wzór -jak zawsze niezawodny Der Bazar 1886, gorset z podpisem "fuer starke Frau " :-)


Ten po prawej. Po znalezieniu wzoru na wykroju przerysowałam wszystkie elementy - 6 x 2 (na wykroju jest zawsze jedna strona gorsetu) na papier i wycięłam minaturki. Tutaj muszę powiedzieć, że fajnie jest mieć męża inżyniera, gdyż to on pomógł mi  przerobić miniaturki na mój rozmiar. Mianowicie: trzeba zmierzyć wszystkie górne krawędzie i dodać. Przez sumę jaka wyjdzie trzeba podzielić nasz obwód. Wynikiem dzielenia jest magiczna liczba biustu. Podobnie mierzymy wykrój i siebie w talii i w okolicach bioder czyli tam gdzie będzie dół gorsetu. Wyjdzie nam wtedy magiczna liczba talii i liczba bioder. Wtedy przez tę liczbę mnożymy wszystkie wielkości z naszego wykroju, a to co wyjdzie to właściwy rozmiar/wielkość wykroju.
Czyli jeśli mój obwód biustu - tam gdzie mniej więcej wyjdzie góra gorsetu to 105 cm, suma wszystkich górnych krawędzi na wykroju to 37,4 to dzielimy 105 na 37,4 i otrzymujemy 2,8 i to jest magiczna liczba mojego biustu. Bierzemy jeden z kawałków wykroju, jego górna krawędź ma 2,5 cm, to mnożymy 2,5 razy magiczna liczba 2,8 i wychodzi nam 7 cm . No i tak przeliczamy sobie wszystko aż z miniaturek z oryginalnego wykroju wyrysujemy właściwe części w naszym rozmiarze. 


Jeśli to co powyżej napisałam - w kwestii przeliczania wykroju - jest oczywiste to bardzo się cieszę. Dla mnie jest to odkrycie na miarę odkrycia Ameryki i bez pomocy męża w życiu nie wpadłabym na to, żeby tak to przeliczyć i że jest to aż tak proste.
Wszystkie kawałki odrysowałam na płótnie i zszyłam byle jak po czym trzeba to przyłożyć do siebie i szpilkami dopasować do swoich gabarytów biorąc pod uwagę wszystkie elementy wklęsłe i wypukłe. To co nam wyjdzie tniemy i wyrysowujemy na właściwej tkaninie z jakiej będzie gorset. Tutaj trzeba wziąć pod uwagę ilość szwów- każdy kawałek trzeba zszyć z sobą kilka razy i najlepiej kilkoma różnymi szwami. Dodatkowo warstwy- mój gorset ma dwie warstwy, ale w miejscu zapinania i wiązania klin ma 4 warstwy. O  parę cm zmniejszy się  nam także rozmiar gorsetu po wsadzeniu w rowki wszystkich fiszbinów. No i musimy wiedzieć o ile centymetrów ma nasz gorset nas zmniejszyć. Ja założyłam, że ma być dopasowany a zmniejszy się po włożeniu fiszbinów. Potem jednak zmniejszałam trochę talię na szwach i na brzuchu.  Wycinamy i zszywamy .
Ta z białą nicią to lewa strona a ta z ciemną to prawa strona jednej połówki gorsetu:



A tutaj jedna połówka gorsetu: 




Aby wsadzić wszystkie elementy metalowe posługiwałam się tym  tutorialem wsadzanie brykli , a przy szyciu również pozostałymi filmami tej pani. Polecam.




A tu na razie jeszcze sflaczały efekt całości:


Oczywiście wszystko trzeba mierzyć co chwilę, dopasowywać itp , bo po włożeniu każdego kolejnego elementu zawsze się coś zmienia. 
No a na koniec mamy taki efekt : -) 




Wiązanie z tyłu na ten moment jest źle- wsadziłam za krótki sznurek i nie umiałam przeciągnąć go do przodu więc supeł jest z tyłu i na dole.

A tutaj dodatkowo dolne halki i spódnice:










czwartek, 12 września 2013

Nie umiem wymyslić tytułu...

Dużo się uszyło, a więc do dzieła a raczej do opisu.

Spodnia spódnica do tiurniury:

 - widok z lewej strony, biały szew to z koronki, brzeg nie obszywany, bo to firmowy brzeg materiału oraz falbanka chroniąca brzeg przed wystrzępieniem


- widok falbanki chroniącej brzeg przed wystrzępieniem  







Wierzchnia do tiurniury :
- przód
 - szczegół

 -tył , od spodu aby lepiej się układało boczne fałdy są złapane tasiemką

 - bok
-  wykończenie dołu

Dla przypomnienia- suknia :

 Spontanicznie powstała druga spódnica wierzchnia do tiurniury - wersja balowa :

- widok z boku


- szczegół, zbliżenie ozdoby, w oryginale powinny być to żywe kwiaty, żeby było ładnie trzeba by je na wystawie potem co chwilę wymieniać, więc ta ozdoba to taki mały kompromis. Tylko górny i drugi od dołu kwiatek są przyszyte do plecionej tasiemki, a ta do sukni. Pozostałe kwiatki dyndają sobie na sznurku.

- widok z tyłu, i tu następuje mała załamka bowiem NIE MAM NAJMNIEJSZEGO POJĘCIA CO MNIE POKUSIŁO, NAMÓWIŁO I POGIĘŁO Z TYM KLINEM I JAK NA TO PATRZĘ TO MAM OCHOTĘ SIĘ ZASTRZELIĆ... :-(


- ozdoby z koralików na trenie, ale kusi mnie jeszcze coś tam dołożyć


 - strona lewa, wykończenie dołu. Treny jak i spódnice były na podszewkach, po pierwsze żeby lepiej się układały, po drugie aby nie niszczały jeżdżąc po podłodze. Ja na razie nie dałam aczkolwiek w przyszłości jest to niewykluczone. Niemniej materiał z jakiego jest suknia jest dwustronny- z jednej strony są czarne paski na szarym tle z drugiej szare na czarnym. Moim zdaniem całkiem ładnie to wygląda, gdy tren się odchyli i widać tę drugą wersję kolorystyczną. Poszewki miały też za zadanie ukryć w takiej sytuacji brzydszą, lewą stronę tkaniny, a w tym wypadku jest to niepotrzebne. Możliwe jednak, że brak podszewki jest absolutnie niehistoryczny i niezgodny z ówczesnymi zasadami krawieckimi. 


Inspiracją do balowego trenu był ten obrazek z Bazaru z 1886 roku : 


Tkaniny z jakich powstały suknie to: mieszanka jedwabiu z wełną i aksamit bawełniany. Paciorki przy ozdobach szklane i plastikowe (niestety), sznurek sutasz, koronki bawełniane. Suknie nie mają jeszcze wykończonych pasków. Dopiero jak powstaną gorsety, wtedy będziemy paski ostatecznie dopasowywać w talii. 

Z okazji nadchodzącej zimy, powstało również okrycie wierzchnie: 





 Inspiracja - jak zwykle Der Bazar 1886 : 



Ta pani w środku, pokazana od pasa w górę - ja nie uszyłam kapturka.
Tkanina aksamit i zielona wełna- tak, dobrze widzicie- stół bilardowy, ewentualnie egzamin maturalny :-) Futerko kiedyś nosił lis :-( dostałam je dawno temu od teściowej. Zapięcie - jedna duża haftka u samej góry.

Do kompletu mamy mufkę : 


Dwie warstwy tkaniny, wypchane w środku resztkami innych tkanin, przy "wylocie" zmarszczone trochę, aby zmniejszyć otwór i obszyte futrem.


A na koniec jeszcze i to :



Na woalce naszyte są kremowe, szklane koraliki.

- tył

- bok, haft na woalce- mulina DMC, kolor biały



- zbliżenie ozdoby 

 Inspiracją dla kapelutka było :

Der Bazar 1886 oczywiście.
A reszta to już moja wyobraźnia. Forma zrobiona jest z kapelusza ze sklepu "wszystko po 2,99 " , przeciętego na pół a potem jeszcze dodatkowo dociętego do kształtu głowy i z obciętym rondem.
To co zostało obszyłam zieloną wełną i ozdobiłam bordowym aksamitem, ptaszek i motylki wzięte z wielkanocnego stroika :-)

No to by było tyle na dziś, starczy nie ?





środa, 28 sierpnia 2013

Haft na tiulu

Pohaftowałam tiul do mankietów i kołnierzyka do sukni princesse z takim skutkiem:





Pierwszy raz haftowałam na tiulu, ale chyba wyszło całkiem nieźle. Oczywiście początkowo porwałam się na zupełnie inny, bardziej skomplikowany wzór, ale po kilku próbach dałam sobie spokój. Potem robótka leżała w pudle i czekała na mój lepszy humor lub ewentualnie nagły przypływ talentu hafciarskiego. W końcu zdecydowałam się prostszy wzorek z Mód Paryzkich z 1879 roku. 



Ostatecznie wzór na tiulu jest wariacją na temat wzoru z gazety. W tym gazetowym nie umiałam ładnie zakończyć tych kółeczek i ciągle mi wyłaził węzeł, co widać na poniższym zdjęciu, więc w końcu kółeczka sprułam i wyprodukowałam zygzaczki.
Haft na tiulu ma to do siebie, że nie ma lewej i prawej strony i trzeba się starać po obu stronach, bo wszystko widać.

Haftowałam dwiema nitkami -nitka DMC.
Na fotografii powyżej widać też, że czasami wzorek nie do końca wychodził jak trzeba-mój mąż stwierdził , że wyhaftowałam mały, startujący samolocik.

Dzisiaj w trakcie oprowadzania wycieczki po zamku  przeprowadzony także został eksperyment na krynolinie. Dowiedziono, że zmieści się pod nią ośmioro dzieci.

A dla wszystkich miłośniczek koronek przeuroczy fragment pewnego filmu cranford  :-)
Książeczkę pod tym samym tytułem również polecam.

piątek, 23 sierpnia 2013

Dla przypomnienia ...

Jestem i nadal tworzę :-) Jeszcze kilka poprawek i wstawię zdjęcia ze szczegółowym opisem. Na razie  mała zachęta...



piątek, 9 sierpnia 2013

Dzień falbanki

Dzień falbanki dzisiaj miałam, bo cały dzień zszedł mi na dzierganiu falbanek, falbanuś i falban.
A było to tak...
Żeby koleżance od princessy nie było żal, że my mamy krynolinę/tiurniurę pod spódnicą a ona tylko halkę uszyłam jej malutką falbaniastą podusię na d...się ;-) według tego wzoru z Metropolitan Museum w Nowym Jorku


A wyszło tak: 







Tkanina to len, falbanki są wycięte z brzegu tkaniny, więc obyło się bez obrębiania. Spodnia część -ta do której przyszyte są falbanki, jest podwójna a pomiędzy są wsadzone resztki materiałów a wszystko potem zostało przepikowane-krzywo jak widać . Wypchanie i pikowanie miało za zadanie jeszcze bardziej unieść falbanki.  

Na drugi ogień poszła spodnia spódnica do princessy

To jest falbanka do wierzchniej falbanki


Tkanina bawełna. Falbanka ta znajdzie się potem pod falbanką, jaka będzie widoczna spod sukni princesse.

Ta część z ciemniejszej tkaniny będzie właśnie tą falbanka widoczną spod princessy, spod której będzie wystawać ta falbanka jasnoniebieska.
Nie zafalbankowałam jeszcze za bardzo? To teraz powiem Wam jeszcze po co te wszystkie falbanki.
Wydawać by się mogło, że przede wszystkim do ozdoby- i owszem, przynajmniej ta górna-ciemnoniebieska w tym wypadku. Ale ta jasnoniebieska jest przy spódnicy przedewszystkim ze względów praktycznych,  po to, by będąc najbliżej ziemi  drzeć się, ścierać i niszczyć bez uszczerbku dla właściwej spódnicy. Taką zniszczoną falbankę wymieniało się co jakiś czas  i tak małym kosztem można było się na nowo cieszyć niezniszczoną, prawie nową spódnicą. Falbanki takie często wykonywano z innej, tańszej tkaniny, sute marszczenie "na zakładkę", dodatkowo ją wzmacniało i opóźniało zużywanie.


Tutaj taka praktyczna falbanka na fotografii z ok. 1865 r.