czwartek, 18 lipca 2013

500 szpilek

Jeśli wierzyć napisowi na opakowaniu to w pudełku jest sto szpilek, zużyłam pięć opakowań, a więc po pięciuset wkłuciach (w tym około setce w palce) osiągnęłam taki mniej więcej efekt:

Teraz trudniejsze zadanie-przyszycie przyszpilonych koronek i odnalezienie w fałdach tych pięciuset szpilek :-)
Halka wychodzi na razie spod spodu, bo spódnica nie jest jeszcze na pasku.

środa, 17 lipca 2013

Zaczyna TO coś przypominać...

Suknia na krynolinie zaczyna przypominać suknię na krynolinie. Po drobnej załamce pt:"nieniedamradynieumiemszyćtowszystkojestbezsensu", doszłam do wniosku, że:"co? ja nie uszyję?". I tym sposobem mamy pierwszą spódnicę. Zrobiona została z sześciu klinów. Jeden z tyłu - pół okrągły na dole z małym trenem, po dwa trapezowate na każdym z boków oraz jeden przedni prostokąt. Klin tylny jest u góry całkowicie zmarszczony do paska, boczne będą pomarszczone lekko, a przedni  prawie wcale. A wszystko to po to aby osiągnąć efekt płaskiego przodu i wybrzuszonego tyłu. Jeszcze trochę pracy zostało, ale na razie, to co widać podoba mi się.

A na fotkach po kolei:

kliny przyłożone do spódnicy i zatknięte za krynolinę







jeden z bocznych klinów

zszyte kliny, spięte pod paskiem szpilkami , założone przez właścicielkę  w celu podcięcia i wyrównania dołu


środa, 3 lipca 2013

Można mnie obejrzeć

Dzień Dobry wszystkim po urlopie :-) Dwa tygodnie minęły, wracam więc  pełna sił i nowych pomysłów.
Jednym z nich jest możliwość  obejrzenia  prewystawy :-)
Nie mieściłam się już i ja i moje dzieła w pokoju. Akurat skończyła się jedna wystawa i zwolniło się miejsce, więc tam przeniesiony został cały ten krawiecki kram. W związku z tym ogłaszam wszem i wobec pierwszą na świecie i jedyną możliwość obejrzenia muzealnej wystawy w trakcie jej tworzenia.



Tutaj widok na gotowe rzeczy, na przeciwko stoi maszyna, stos tkanin i inne akcesoria krawieckie oraz ja a wszystko do obejrzenia na Zamku Piastowskim  w Gliwicach, od środy do piątku w godzinach otwarcia muzeum .

A poniżej najnowszy wyrób - fartuszek  gdyby Jaśnie Pani chciała iść do kuchni, wzór z gazety La Modee Ilustree z 1884 roku.


Jako, że przejęłam się lekturą książki fragmenty tutaj o XIX wiecznych metodach oszczędzania i gospodarowania, cały fartuszek został uszyty z resztek,  jakie zostały po  innych rzeczach, oraz z tkanin pozostałych po wcześniejszych muzealnych wystawach. Również w ramach oszczędności jest mniej marszczony i mniej zdobiony niż ten ze wzoru. Fartuch był przewiązywany w pasie, a góra była przyczepiana szpilkami do bluzki.

poniedziałek, 10 czerwca 2013

Nareszcie dopadłam pannę z aparatem...

Skończyłam zadane sobie zadanie domowe. Różowe cudo skończone :-)
Sukienka według wzoru miała wyglądać nieco inaczej-do zobaczenia tutaj wzór. Ale najpierw trochę źle skroiłam-jak to mówi moja mama -trzy razy obcięłam i jeszcze za krótkie- więc musiałam odciąć ten przedni kawałek w pasie i wstawić nową część. A potem Jej Wysokośc się popłakała, że sukienka za mało księżniczkowata, w sumie rację miała, więc obszyłam ją częściowo koronką i dodałam kokardki. Muszę jeszcze przedłużyć zarękawki, bo w jednym miejscu gołą rękę widać. Takie zarękawki były ubierane osobno, a wiązało się je na  przedramieniu tasiemką.





Pod spodem wcześniej prezetowana bielizna tutaj.Sukienka z różowego i niebieskiego lnu, koronka, zarękawki z bawełny, guziki drewniane, sukienka zapinana z przodu, na haftki schowane pod guzikami. Kołnierzyk zakładany osobno-jak to w tamtych czasach było- szydełkowany przez znajomą, bawełniany. Sukienka jest "ogólnie" typu princesse, ale z przodu w pasie jest odcięta.
Pannie się chyba podoba...
Tutaj widać tył  na tle mojego zdemolowanego przedpokoju :-) (przez wcześniejszą działalność raczkujących dzieci) widać tył sukienki oraz nieco te nieszczęsne kontrafałdy, przez które długo nie umiałam dojść do ładu  z wykrojem.

czwartek, 6 czerwca 2013

Post merytoryczny



Dostałam ostatnio mejla z pytaniami odnośnie XIX wiecznej bielizny. Nie uważam się za absolutnie kompetentną w sprawie dawnych majtasów, niemniej pytania były ciekawe, moje odpowiedzi jeszcze ciekawsze stąd postanowiłam się nimi podzielić.


1)Czy  kobiety same szyły sobie bieliznę,  czy  kupowały?

W zależności od statusu materialnego im ktoś biedniejszy tym więcej rzeczy wykonywał sam. Odnosiło się to również do bielizny. Można było takową również dziedziczyć - tj dostać po starszej siostrze, która wychodziła za mąż i z tej okazji otrzymywała wszystko nowe czy po jakiejś zmarłej krewnej.
W tamtych czasach - niezależnie od statusu materialnego starano się niczego nie marnować, w związku z czym każdy kawałek ubrania /tkaniny był ciągle przerabiany aż do zdarcia całkowitego. Czyli ubrania-wierzchnie /bielizna z dorosłych były przerabiane na dzieci, prześcieradła/poszwy  na bieliznę - zwłaszcza na drodze - Jaśniepaństwo - służba. Często oddawano rzeczy niemodne/stare/zużyte biednym i do przytułków czy sierocińców a ci już przerabiali to na własne potrzeby.

2) Jeśli kupowały, to czy to było bardzo drogie?
   Gdzie  kupowało  się  bieliznę?  Czy  szyto  ją  na  miarę?

Jedwab/koronki/hafty, szycie ręczne i ręczne wykończenia były bardzo drogie, płótno lniane/bawełniane i mniej ozdób odpowiednio tańsze. I podobnie w zależności od statusu materialnego szyto z jedwabiu na miarę w renomowanych zakładach krawieckich, (arystokratki często miały własne krawcowe wśród służby) szyto również samemu sobie z tańszych materiałów lub noszono po kimś przerabiając lub nie na swój rozmiar.
Były specjalistyczne sklepy z bielizną - w zależności od statusu i wyrobionej marki droższe lub tańsze.

Od II połowy XIX wieku rozpowszechniły się domy towarowe, gdzie można było kupić ubrania  w kilku standardowych rozmiarach i nosić je takie lub przerabiać na swój rozmiar, lub kupić tam tkaninę i od razu zlecić krawcowej w domu towarowym zatrudnionej uszycie ubrania.
Renomowane zakłady krawieckie lub produkujące jakiś element ubrania opatrywały swoje wyroby metką i  ta metka
ma znaczenie podobne jak w dzisiejszych czasach .

3) A  jeśli Panie same szyły - to ręcznie, czy na maszynach. Jak to było z kursami szycia – czy to  był  "obowiązek"  każdej  młodej  damy?  Czy  na bieliznę też były wykroje w pismach, czy też szyto ją według "tradycji"?


Co do szycia, zasada dobrego krawiectwa do niemal do  II wojny światowej była taka, że szwy główne na maszynie, wykończenia ręcznie.
Panie z wyższych sfer nie chodziły na żadne kursy - uczyły się od matek, guwernantek, starszych sióstr itp.  Wypadało by uszyły lub wyhaftowały sobie coś same, na prezent ślubny czy urodzinowy, ale były to pojedyncze sztuki ubrań czy bielizny, częściej ozdób serwetek, poduszek, igielników itp. Często szyły duże ilości bielizny dla przytułków i sierot czy klasztorów w ramach różnych akcji dobroczynnych. Same potrzebowały wg własnego mniemania tyle, że jakby same chciały uszyć sobie wyprawę ślubną to i do sześćdziesiątki by nie skończyły,
więc te prace zlecano pracowniom krawieckim, gdy był już znany narzeczony, gdyż często bieliznę - zwłaszcza pościelową i stołową ozdabiano inicjałami młodych. Czasem grupa wynajętych krawców zjeżdżała do posiadłości i tam na miejscu przez kilka tygodni/miesięcy szyła wszystkie rzeczy potrzebne na nowej drodze życia młodej mężatce.
Wyprawy ślubne takich dziewczyn i ubiory także były kupowane w luksusowych domach towarowych, gdzie były przypasowywane na miarę.
Na kursy chodziły dziewczęta, które chciały zdobyć zawód lub lepsza pracę, bądź też wykazać się w przyszłości lepszymi umiejętnościami i być lepszymi (czyt. bardziej oszczędnymi) paniami domu czy żonami. Skończenie kursu a zwłaszcza praktyka w dobrym zakładzie dawała też lepsze perspektywy zawodowe.
Ówczesne gazety dla pań zamieszczały wykroje wszelkich ubiorów i wyposażenia domu.

Haftowane tasiemki i mało śmieszny żart branżowy

Zgodnie z obietnicą daną kilka postów wcześniej haftowane krzyżykiem tasiemki znalazły wreszcie swoje miejsce.
Koszula nocna wg wzoru z tej samej gazety, z której pochodził schemat haftu.
Haft na koszuli nazywa się rosyjskim i ma być w kolorach czerwonym i niebieskim wg opisu. Mnie jednak bardziej spodobał się schemat krzyżyków zamieszczony nieco ponizej wzoru koszuli, więc połączyłam sobie te obie rzeczy.
Myślałam, że z koszulą pójdzie mi jednak nieco łatwiej. Przód, tył i dwa rękawy- wielka mi filozofia...Ta gotowa tutaj to jest wersja trzecia, dwie wcześniejsze poszły na podszewki i próbny wykrój pierwszego gorsetu. Najbardziej umordowałam się z tymi zaszewkami. W końcu wyrysowałam je na płótnie, zszyłam i dopiero potem kroiłam kształt koszuli. Gdy najpierw kroiłam koszulę- pamiętając o tym, że będę musiała te zaszewki zrobić i zostawiając- przynajmniej tak myślałam- odpowiedni zapas materiału, za pierwszym razem wyszedł mi dekolt odsłaniający ramiona a za drugim wyszło za ciasne. Ale bynajmniej nie na zaszewkach a pod nimi- nie wiem jakim cudem. Tej trzeciej wersji też mogłabym się przyczepić- cała koszula mogłaby być na przykład biała  i mogłoby być lepiej w ramionach, ale niech już będzie.

A teraz pora na nieśmieszny żart branżowy zrozumiały tylko dla historyków (chyba)
Koszulę szyłam w pracy w czasie gdy w muzeum byli zwiedzający. Musiałam ją w pewnym momencie przymierzyć i spojrzeć w lustro. Gdy przemykałam sobie tak odziana korytarzem natknęłam się na zwiedzającego. Pan spytał się o co chodzi, więc wyjaśniłam, że zabytki do wystawy tworzę. 
-Acha -odpowiedział- ładna koszulka, seksi taka...
-Oj to niedobrze, że seksi - pomyślałam- bo ona jest wiktoriańska.